Soja

Wat heb ik een hekel aan agressieve verkoopstechnieken...

Zo hadden we een tijdje geleden een mail gekregen van dvd-post met een actie-code waarmee je 6 gratis dvd's kon huren in een maand. Dat vonden we wel interessant, maar om dit te kunnen moest je wel een domicile op gang brengen. MAar goed, vorige keer hadden we dit met het laatste nieuws ook gewonnen en ging alles goed. Deze keer dus niet, ze haalden gewoon het bedrag van onze rekening. Na mailen en bellen zeiden ze dat ze het terug gingen storten, dat hebben ze echter nooit gedaan. En het ergste van al was, dat ik enkele weken later terug een mail met een promotiecode kreeg, maar dat lukt toch geen tweede keer meer hoor...

Vanmiddag stond er hier een verkopen van proximus/belgacom aan de deur. Wat wel vreemd was aangezien ze twee dagen geleden hier ook al stonden. Dat zei ik ook tegen die man, maar daar luisterde hij niet naar. Hij begon zijn uitleg gewoon te doen. Allereerst had ik een hekel aan zijn houding, hij stond tegen ons huis geleund, dan weer met zijn voet op mijn drempel,.. Daarnaast werd hij ook nog ambetant toen ik zei dat ik geen interesse had, echt op een heel onbeleefde manier. Toen had ik al zin om gewoon de deur dicht te gooien. In een laatste poging riep hij zijn collega er ook nog bij en probeerde ze me met twee te duwen. Toen na een aantal keren aan te dringen hadden ze dan toch eindelijk door en lieten ze me met rust. Er kon zelfs geen goededag meer af.

Wat denken ze tegenwoordig wel? Dat ik na zulke slechte ervaringen nog zin heb om met hen een contract aan te gaan? Mooi niet dus...

Ja, ik leef nog, maar heb niet veel stof, tijd en energie om hier te posten.

Laatste updates:

1) Dit weekend zijn we op ETF-weekend geweest. Het was supertof en ontzettend opbouwend.

2) De gezondheid laat nog steeds te wensen over, misschien moet ik er toch maar eens over nadenken om wat ondezoeken te laten doen.

3) Jona heeft net zijn rijbewijs gehaald, dus dat is echt heel fijn.

4) Wat de toekomstplannen betreft, gaat alles zijn gang. Maandag wordt hierin een belangrijke dag.

Zo dat was het ongeveer wel denk ik. Vandaag heb ik een hele fijne dag gehad op de school waar ik wat ga helpen. Heb 6 kindjes persoonlijk begeleid en heb nog met een groepje gewerkt ook. Het was echt super.

Maandagochtend heb ik even een time-out genomen. Dit houdt in dat ik een tijd apart heb gezet voor God, een tijd waarin ik rust neem en waarin ik bereid ben naar Hem te luisteren.

God heeft deze tijd echt gezegend, Hij gaf me de bijbelteksten die ik nodig had op dat moment. Nu voel ik me terug opgeladen en heb weer moed om Hem te vertrouwen.

Het leven is sindsdien veel mooier :-)

Er zijn terug enkel nieuwe bijbelstudies geplaatst op jesusinsite.

Elke dag is een oefening voor mij om te leren te denken aan de dingen die God wil dat ik denk.

In plaats van allerlei vragen en gedachten toe te laten als: waarom ben ik ziek? Wat heb ik? Wat is het verschil tussen moe zijn en geen zin hebben om iets te doen? Wanneer komt er een baby? Ben ik nu echt zo dom? ...?

Moet ik denken aan de goede dingen, aan het feit dat God van me houdt, het feit dat Hij een mooie toekomst voor me weggelegd heeft, dat Hij wil geven al de wensen van mijn hart, dat Hij het allemaal het beste weet, dat Hij mijn leven wil leiden op een manier waarop ik dat zelf niet zou kunnen.

Het blijft elke moment van de dag oefenen, maar het is de moeite waard. Wanneer je namelijk de slechte gedachten en piekeringen laat gaan, ervaar je Zijn vrede en rust en dat is fantastisch.

Onze buren waren vandaag ruzie aan het maken over wie er voor de baby zou zorgen. Voor hen is dit kennelijk een grote last, hun redenering is: het is nu aan jou, ik leef maar één keer. Dit geruzie doet me zo'n pijn. Allereerst omdat ik het zo erg vind voor het kindje zelf dat er niemand is die het graag genoeg ziet om voor hem te willen zorgen. Aan de andere kant doet het me ook pijn dat mensen ruzie maken omdat ze niet voor een baby willen zorgen, terwijl ik zo ontzettend graag een baby zou willen om voor te kunnen zorgen.

Ik ben trouwens nog vergeten zeggen dat ik God ontzettend dankbaar ben voor die ontzettend lieve man die Hij aan mijn zijde geplaatst heeft!!!!!!

Terwijl de koorts maar blijft de jojo uithangen, vraag ik me iets af. Zou het kunnen dat ik één of andere lichtere vorm van de reumavorm lupus heb. De eerste kenmerken zijn gewrichtspijnen en koorts. De rest herken ik niet zo erg, maar misschien moet ik in die richting denken.

Twee jaar geleden ben ik in de winter heel ziek geworden, ik had weken aan één stuk door koorts, de dokter heeft toen nooit gevonden wat het was. Na veel rust ben ik er uiteindelijk doorgeraakt.

Het probleem is dat ik nu al terug bijna een week koorts heb. Het schommelt heel de dag door, maar voor de rest heb ik niet echt problemen. Buiten het feit dan dat ik het 's morgens heel erg warm heb en wanneer ik dan wil werken in huis, dan gaat dat moeilijk omdat ik sta te gloeien. Voor de rest tijdens de dag heb ik het warm, koud, weer warm, ijskoud. Ik begrijp niet hoe dit kan, ik heb nergens echt pijn waardoor ik zou kunnen zeggen dat ik iets had, of ergens tegen aan het vechten ben.
Ik zie er ontzettend tegen op om naar de dokter te gaan, aangezien ze vorige keer ook niets vonden, maar zo kan ik toch ook niet blijven rondlopen. :(

Ik weet dat ik op God moet leren vertrouwen en dat dit een goede kans is. Maar het blijft een strijd tussen op Hem vertrouwen en het zoeken en piekeren over wat ik toch zou kunnen hebben. Soms hoop ik dat ik misschien zwanger ben, maar dat was ik twee jaar geleden ook niet, en toen had ik toch koorts. Ik kan me echt niet indenken wat het wel is... In alle geval leert God me hierin om rustig te werken in plaats van overal door te vliegen en we zullen wel weer zien hoe het afloopt zeker he.

Ik hoorde net van mijn man dat hij allemaal sirenes hoorde, op de nieuwssites was te lezen dat er een drama is gebeurd in Dendermonde.

De dader is gelukkig al opgepakt, maar er zijn wel 3 doden, op zich valt dat aantal mss mee, het had veel erger kunnen zijn...
Maar deze 3 zijn ook wel iemands kind, iemands zus, iemands vriend...
Wat bezielt een gek om zijn gezicht zwart-wit te schilderen en dan de zwaksten van de maatschappij te gaan pakken?????

Waar gaat het toch naartoe met de wereld???? Waarom doen mensen elkaar steeds pijn in plaats van elkaar graag te zien??? Heeft het er misschien mee te maken dat ouders geen liefde meer ervaren doordat ze gescheiden zijn van God en hun partner? En dat hierdoor kinderen geen goede opvoeding krijgen en ook geen liefde meer ervaren??? Worden daarom de mensen allemaal gek??? Doet het zo iemand dan deugd om zoveel pijn en verdriet teweeg te brengen???

Deze ochtend heb ik ingezien waarom onze buurvrouw het waarschijnlijk zo moeilijk heeft om haar baby graag te zien. Volgens mij zijn er een aantal redenen voor, maar de grootste reden is denk ik, het feit dat ze zelf geen liefde ontvangt. Hoe zou ze dan liefde kunnen doorgeven? Ik las eens in een boek dat iedereen een 'liefdestank' heeft, wanneer je eigen 'tank' leeg is, wanneer je dus geen liefde genoeg krijgt, kan je ook onmogelijk liefde doorgeven. Dat is het grootste probleem, als je geen liefde van je man en/of van God ervaart, kan je ook geen liefde doorgeven.

Ook al begrijp ik nu waarom, ook al kan ik me een beetje in haar gevoel inplaatsen, het blijft pijn doen dat ik steeds moet horen hoe een baby verwaarloosd wordt. Kon ik er maar iets aan doen, maar ik kan toch moeilijk bij haar aanbellen en vragen of ik haar baby mag hebben???

Deze week erger ik me ontzettend aan twee dingen waarvan ik het ook terecht vind dat ze me irriteren. Of meer nog, boos maken.

Allereerst is er de buurvrouw die haar vier maand oude baby nog steeds laat wenen zonder er iets aan te doen. Deze ochtend heeft het kind de hele tijd geweend, het enige wat ik van reactie heb gehoord is dat het moest zwijgen. En dit in een iets vuilere woordenschat dan de mijne hier. Dat maakt me zo boos, een baby kan er toch niet aan doen dat het nog niet voor zichzelf kan zorgen en iemand anders dit nog moet doen.

Daarnaast erger ik me aan mensen die door het rode licht rijden. Gisterenavond wou ik links afslaan, dus dan laat je eerst die van rechtdoor mooi doorrijden, het werd oranje en rood, dus ik dacht nu kan ik wel doorrijden. Best dat ik het niet gedaan heb, want er waren nog twee mensen die besloten om toch nog door te rijden. Vanmorgen werd het ook orangje. Daar zijn nog zeker vijf auto's doorgereden, dus de laatste drie reden gewoon lustig door het rood. Dat maakt me boos, hopelijk worden ze eens geflitst hierop.

Het zonnetje schijn zo mooi dat het precies al lente is. Zalig gewoon!!!

Dit helpt mij om de dingen wat vrolijker in te zien. Dank je wel God voor dit heerlijke zonnetje vandaag. :)

Het is echt winter nu, amai. De ramen van onze slaapkamer en bureau zijn zelfs langs binnen aangevroren. Wat zal ik blij zijn wanneer we in een warmer huis dan dit wonen.

... is God er om je te helpen.

Het zjn spannende tijden, mijn man is namelijk ontslagen. Hij kan niet doppen daar hij nog in de wachttijd van pasafgestudeerden zit. Ook ik heb geen recht op dop. Met andere woorden zitten we nu zonder inkomen.

Ook hierin willen we God vertrouwen dat Hij ons helpt en zal voorzien.

Waarom zijn de mensen tegenwoordig zo hard tegen elkaar en tegen ons?

Ik weet het niet, en ik wil er ook verder niets over uitleggen aangezien ik wil proberen hen te vergeven zoals God het vraagt.

Maar wees gerust, dat is niet altijd even gemakkelijk. :(
Zeker niet wanneer ze mij raken door hard te zijn tegen mijn man, zo een lieve man verdient dat helemaal niet!

Wanneer de mensen mij met nieuwjaar zouden moeten wensen, dan zal ik vast en zeker antwoorden met 'een goede gezondheid'.

Eerst had ik allerlei winterkwalen, zoals kloven, wintertenen, huidallergie, vervellen, aften. Sommige heb ik helaas nog steeds.
Toen kwamen de gewrichts- en spierpijnen erbij. Eergisteren kwam er zelfs koorts bij.
En vandaag, tja alweer een nieuwe varriant, namelijk een stijve nek.

Lang leven de winter! :(

Vandaag start ik officieel met een tweede blog. Neem zeker eens een kijkje op:

jesusinsite

Deze morgen kreeg ik van de buurvrouw een vraag die me toch wel overviel. Ze vroeg namelijk of ik haar wou helpen omdat ze het 's ochtens zo druk heeft met haar drie kindernen en de baby moet eten terwijl ze eigenlijk de oudste naar school moet doen. Ze vroeg of ik het niet zag zitten om de baby een flesje te geven. Ik heb eerst nagedacht en haar toen gezegd dat ik het eens wou proberen. Ik ben benieuwd of ze het effectief ook zal doen, in alle geval is dat een goede oefening voor me. En daarnaast kan ik de buurvrouw helpen door haar even te ontlasten :).

Nee, ik ben nog niet zwanger, maar onze buurvrouw heeft wel een baby.

Helaas erger ik me steeds weer aan de manier waarop er met dat babytje wordt omgegaan. Vanmiddag was het erg aan het wenen. De buurvrouw riep naar het babytje: 'ga je nu eens zwijgen, melkfles'. Dan doet mijn hart toch zo'n zeer. Hoe bestaat het dat je zo een klein pasgeboren kind zomaar kan laten liggen en laten huilen?

Ik ben vandaag zo blij en God zo dankbaar. Daarnet kreeg ik telefoon van mijn mama en hun buren doen al hun babyspullen weg. Je raad het natuurlijk al, wij krijgen ze :).

Wat zorgt God toch goed voor ons!!! De babyspullen zijn er al, nu de baby nog he:)

Vandaag ben ik gaan helpen op een school voor kinderen met leerstoornissen. Het was zo leuk om te doen.

Ik hoop dat ik de kinderen zal kunnen helpen met wat lezen of nederlands spreken. Daarnaast zal ik ook wel wat leren, want het is voor mij toch spannend om terecht te komen in zo'n grote groep leerkrachten die daar werken. Gelukkig zijn ze allemaal heel vriendelijk.
Het motto van de school is niet voor niets: geef een mens een pluim en hij kan vliegen.

Na al die tijd doet het nog steeds pijn wanneer ik aan het jongetje denk dat ik moest achterlaten.

Dan vraag ik me af of hij mij ook zo mist en dan hoop ik dat hij minder pijn heeft dan dat ik heb. Ook vraag ik me dan af hoe het nu met hem gaat, of hij gelukkig is of verdrietig. Helaas kan ik dit niet meer weten.

Mijn hart kan zo'n pijn doen, ik voel me zo machteloos, zo verdrietig. Ik mis zijn lach, de momenten dat ik hem kon troosten of kon helpen.

Gelukkig weet ik dat God op manieren werkt die ik niet begrijp. Hij kan deze jongen zijn hart aanraken. Hij zorgt beter voor deze jongen dan dat ik ooit zou gekund hebben. Hij kan deze jongen bereiken op Zijn manier, ook al kan ik me niet voorstellen hoe.
Alhoewel ik misschien toch een glimpje mocht opvangen de laatste dagen. Mijn lieve jongen houdt van sneeuw en het is pas winter voor hem wanneer het gesneeuwd heeft. Is het daarom dat er dit jaar wel sneeuw valt, is dit Gods manier op tegen mijn jongen te spreken en te zeggen dat hij er niet alleen voor staat, maar dat God Hem een prachtige toekomst wil geven.
Wie weet mag ik Gods manieren toch beetje bij beetje gaan begrijpen.

Donderdag kwamen we terug van een vergadering uit Leuven. We waren druk aan het praten en het nadenken over vanalles en nog wat. Op een bepaald moment kwamen we bij een stop-streep. Dus hield ik me braaf aan aan de verkeersregels en stopte. Ondertussen dacht ik ook na over iets. Toen opeens mijn man zei: 'je mag wel doorrijden he schat.' Ik zat daar maar dwaas voor mij uit te staren tot ik opeens teruggeroepen werd tot deze wereld. Achteraf was het zo grappig dat ik gewoon achter die stop-streep bleef staan. Wie weet hoe lang ik daar nog had kunnen staan als mijn man niet mee was.
Hoe verstrooid een mens toch wel niet kan zijn.

Je kan je gewoon niet voorstellen hoeveel gekheid ik de laatste tijd meemaak.
Vandaag was het wel helemaal raak.

Ik was erin geslaag om te maken dat mijn halskettinkje in de rits van mijn jas vastzat.
Moest de man met wie ik meewas, gelukkig ken ik hem goed, me helpen om dat ketiinkje uit mijn rits te krijgen. Het is ons na veel gesukkel gelukt, alleen is mijn rits nu wel kapot.

Toen ik dan later in de bus zat besloot een oudere dame naast me te zitten.
Ze wou naast me zitten, want recht tegenover me wou ze niet zo graag omdat ze dan achteruit moet rijden. Dus ik ben bezig met mijn tas te verzetten, toen plots die dame bovenop me valt. Ik zat lekker gekneld tussen de rand van de bus en de dame. Gelukkig slaagde ik erin recht te geraken terwijl de dame nog op me lag. Ik heb haar arm dan maar vastgehouden tot ze veilig neerzat.
Later deed men arm wel even pijn, maar gelukkig is het niet zo erg.

Wat een mens toch allemaal niet kan meemaken.

Toen we eergisteren naar Oostende reden maakte ik opnieuw een geval van verkeersagressie mee. Dit keer was het echt gevaarlijk.

We reden over de brug aan Gentbrugge, je mag daar maar 90 km/u meer rijden, dus ik deed dat flink. Achter mij reed een truck die dat helemaal niet leuk vond en die heel de tijd ontzettend dicht reed. Gelukkig heb ik al geleerd om me dat niet meer aan te trekken. Voor de fijne meneer was dit helaas niet genoeg, van zodra hij mij voorbij kon deed hij dit ook. Ook dat was voor hem niet genoeg, hij vond het blijkbaar leuk om terug voor mij in te voegen maar veel te kort bij. Dus ik moest remmen en uitwijken op de afslag om niet tegen hem aan te botsen. Ik had echt het geluk dat er een afslag was en dat er op dat moment geen auto reed.

Ik ben er zo boos om, ik kan niet begrijpen dat je met zo een levensgevaarlijk voertuig ook nog eens levensgevaarlijke maneouvres doet enkel en alleen omdat je even gefrusteerd bent. En dan nog wel door iemand die zich WEL aan de verkeersregels houdt.

Ik ben God dankbaar dat ik er maar met de schrik van af gekomen ben.

God heeft nog veel werk met mij geloof ik.

Gisteren had ik echt hard gewerkt om alles in orde te krijgen aan die kast.
Die avond gingen mijn man en ik samen juist nog de deurtjes eraan hangen en dan was alles zo goed als klaar.
Toen de deuren er aan hingen, zagen we dat sommige deuren niet dicht gaan.
We begrijpen het niet, de kast zit juist in elkaar en toch ontbreken er sloten in de wand.

Dit was er voor mij te veel aan en ik werd super lastig.
Ik had zo hard gewerkt om alles in orde te krijgen en nu zou het nog niet lukken.
Toen kwam de koppige familietrek de kop opsteken en heb ik wel een uur zitten bokken. Het was nog slechter dan een kindje :(

Gelukkig is het uiteindelijk ook weer voorbij gegaan. Ik vind het nog steeds niet zo leuk dat het niet gelukt is, maar ik zit gelukkig niet meer op de grond te bokken.

En ik die dacht dat ik de minst koppige van het gezin was, misschien groeit bij mij de koppigheid mee met de jaren.
Ik hoop dat ik volgende keer iets beter kan omgaan met mijn teleurstellingen en dat ik uit de situatie van gisteren kan leren.

We kregen deze week een nieuwe kleerkast, het is gek maar het lijkt wel of ik een hele week alleen maar met die kleerkast bezig geweest ben.

Maandag moesten we onze oude kast uit elkaar halen.
Dinsdag kwam iemand onze oude kast halen.
Woensdag zijn we de nieuwe kast gaan halen en hebben we ze in elkaar gezet.
Nu ben ik dus volop bezig met het vullen van de kast.

Dat er zoveel werk aan was had ik niet verwacht. Nu weet ik wel weer zeker dat ik er absoluut tegen aankijk om ooit te verhuizen.

Gisteren moest ik naar de post. Toen ik me daar wou parkeren ergerde me ik aan een auto die geparkeerd stond op 2 plaatsen tegelijk.
Gelukkig was er nog een andere plek vrij. Wanneer ik echter terug kwam hoorde ik mensen tegen elkaar roepen. Blijkbaar was er een man die zich ook ergerde aan die dubbel geparkeerde auto. Hij had er niet beter op gevonden om hem toch nog op dat half bezette vak te zetten zodanig dat die andere auto klem stond.
Op dat moment kwam echter de bestuurder ook af en ze zat in haar auto en maakte van haar oren omdat ze nu klem gezet was.
De meneer riep dat het haar eigen fout was, dat ze de mensen maar niet moest ophouden door 2 plekken in te nemen.

De vrouw klaagde tegen mij, terwijl de man naar haar riep dat ze niet dubbel moest parkeren en haar daar gewoon klem liet staan.

Ik wist niet wat ik moest doen, aangezien ik me er ook al aan had geërgerd vond ik dat het een deel haar eigen fout was, langs de andere kant begreep ik de frustratie van de man ook, maar vond het ook niet goed van hem om haar klem te zetten.
Ik ben dan maar vertrokken zonder iets te zeggen.